Ik heb leuke en goede banen gehad in Nederland, had ook een leuk huis op een mooie plek, eigenlijk altijd een goed leven gehad. Mijn laatste baan was een lot uit de loterij, nadat ik na 21 jaar trouwe dienst bij NBBS Reizen door een faillissement op straat stond. Al die jaren heerlijk veel gereisd en veel van de wereld gezien. De 5 jaar erna, dus een andere baan, ook heel leuk, met internationale studenten, dus met dat buitenlandse had is gelukkig weer te maken. En door dat leven zoemde regelmatig die gedachte en wens om naar het buitenland te willen.

Waarom? Eigenlijk geen duidelijke reden, avontuur en wat anders willen. Je zit in een ritme in je leven alles netjes voor elkaar en je hoeft verder nergens bij na te denken, alles gaat zo’n beetje vanzelf, je salaris wordt gestort, je gaat naar je werk en weet zo’n beetje wat je te doen staat, dan een leuk sociaal leven. Echt geen klagen, ok Nederland is wel druk, zou wel wat minder mogen, en die files zijn ook geen pretje, maar dat is het niet hoor, de reden dat ik ontslag heb genomen en vertrokken ben. Beter weer en avontuur, dat zal het echt zijn.

Gelukkig in die periode mijn soulmate opnieuw gevonden, eigenlijk was hij mijn eerste vriendje, leven internet. Hoe kan het zo lopen dat hij precies dezelfde gedachten had, wat zit te rommelen met een baan, ook eerder ontslagen na vele jaren door inkrimping, geen leuke baan meer kunnen vinden en bij mijn werk werd het ook steeds onprettiger, we werden gereorganiseerd, ik zou liever willen zeggen, “gedemotiveerd”, want het was echt niet meer leuk. De studenten bleven natuurlijk leuk en het regelen en doen voor hen was prima, maar de sfeer werd slecht.

Dan komen de latente behoeften toch wel meer boven water. Dus wij besloten, naar het buitenland te gaan, we hadden wat spaargeld en wilden dan “iets” gaan beginnen.

Heel vaag allemaal, maar je moet ergens beginnen. Na veel kijken op internet, ook gezien onze financiële situatie, kwamen we uit bij Hongarije, een mooi land, met een laag tempo en spotgoedkope huizen met een mooie lap grond. Dat zou het gaan worden, een mooi oud huis, dat we zelf zouden opknappen en dan kijken of we met wat verhuur ons geld konden gaan verdienen, want we hebben geen uitkering.

We hebben een prachtige oude boerderij gevonden met hoge deuren, luiken voor de ramen, oude tegels op de grond en een grondstuk van 6000 m2. In een dorpje met 600 inwoners, wel aan de doorgaande weg, dus prima bereikbaar, maar ook weer zo ver in het dorp, dat je de doorgaande weg niet hoort, heerlijk. Het is hier regelmatig stilte gebied, dan hoor je echt alleen maar de vogels, kikkers, krekels ed……

In onze straat stond nog een oud vervallen, maar zó charmant huis, om een lang verhaal kort te maken, die hebben we ook gekocht en opgeknapt, deze beauty is van 1866. We hebben een prachtig bezit, 2 erg mooie authentieke huizen, die we met bloed, zweet en tranen hebben verbouwd en gerenoveerd, allebei met een mooie tuin, met zwembad, want de temperaturen zijn hier heerlijk, echt goed warm in de zomer en een lang voor- en najaar, een korte koude winter.

We verhuren het nu een paar jaar en gelukkig gaat dat best goed, het is ook erg leuk, mensen te mogen ontvangen, die lekker op vakantie zijn, we zijn in de buurt voor advies, vragen of wat dan ook, maar voor de rest kunnen de gasten lekker hun eigen gang gaan en genieten van onze prachtige omgeving en relaxen in het mooie vakantiehuis. Ze zijn sfeervol, met de verbouwingen hebben we het oude zo veel mogelijk zo gelaten en de inrichting ook in deze tijd gedaan. Wel lekker comfortabel en luxe en toch de charmante sfeer van vroeger.

We wonen hier nu sinds 2007 en hebben geen moment spijt gehad, terwijl we toch elke keer maar moeten afwachten of we onze boterham er mee kunnen verdienen, maar wat we hebben gehad neemt niemand ons af, en we hopen zo nog lang door te blijven gaan.
Onze website: www.droomhuisinhongarije.com

Ik zeg ‘wederom’ omdat dit niet de eerste keer was dat ik dat dacht. Ook bij mijn stage-na-de-studie in Madrid merkte ik dat ik veel liever met mijn eigen projecten bezig was. Al snel besefte ik dat er een rode draad door al mijn voorgaande banen liep: ik was altijd op zoek naar schrijfklussen. Ik deed geregeld mee aan schrijfwed-strijden en vond andermans schrijf- en spelfouten tenenkrommend.

Op zoek naar freelance werk
Daarom besloot ik, nog tijdens mijn werk in Manchester, een manier te vinden om met mijn schrijfsels geld te verdienen. Ik had al eerder een reisartikel geschreven voor Down Under Magazine, dus ik beschikte al over een portfolio, al was deze erg dun.

Maar hoe kreeg ik het voor elkaar om Nederlandse teksten of artikelen te schrijven vanuit Manchester, en hier ook nog betaald voor te krijgen? Ik kon niet bij de redactie van een tijdschrift gaan zitten en ook niet op kantoor bij een reclamebureau. Ik zat immers in een ander land. Het moest dus op afstand.

Al snel kwam ik op de website Freelance.nl terecht. Dit was –en is volgens mij nog steeds– de grootste marktplaats voor freelancers in Nederland. In plaats van me op een bepaald vakgebied (journalistiek, marketing, vertalen) te storten, reageerde ik op alle opdrachten die ik voorbij zag komen.

Mijn eerste klus
Na veel afwijzingen had ik eindelijk beet: een groot internetmarketingbureau gaf me de kans om website-teksten voor hun klanten te schrijven. Ik rondde de proefopdracht succesvol af en kreeg meteen leuk betaald voor de teksten.

Ik besloot open kaart te spelen en vertelde mijn contactpersoon bij het internetmarketingbureau dat ik nog een fulltime baan had. Ook vertelde ik dat mijn vriendin op Gran Canaria een masterstudie wilde volgen en dat we daarheen zouden verhuizen. Op mijn vraag of er genoeg opdrachten zouden zijn om op Gran Canaria niet naar werk te hoeven zoeken, kreeg ik geen duidelijk antwoord.

Het was dus kiezen. Óf naar traditioneel werk zoeken en na werktijd blijven bijbeunen tot ik het wel aandurfde om zelfstandig te worden, óf gewoon in het diepe springen. Je raadt het al: het werd het laatste. En het ging goed, want doordat ik opdrachten sneller afhad, liet ik zien over genoeg tijd te beschikken en kreeg ik nieuwe opdrachten. Vanaf de eerste maand liep het als een trein. Wow, ik was gewoon professioneel webtekstschrijver!

Werken vanaf het strand
Wat een ideale baan, vertelde ik mezelf keer op keer. Ik woonde op Gran Canaria, het eiland van de eeuwige lente, en werkte op mijn eigen tempo aan teksten waar ik goed voor betaald werd. Als ik even inspiratie nodig had, trok ik mijn zwembroek aan en liep ik in 5 minuten naar het strand voor een frisse duik in de Atlantische Oceaan. Met gemiddeld vijf uur werken per dag kon ik prima leven. Ik grapte soms dat ik met vervroegd pensioen was.

In deze beginperiode leerde ik veel over Search Engine Optimization (SEO) en kreeg erg nuttige feedback. Ook vond ik nieuwe opdrachten via Freelance.nl. Het leven als ZZP’er was rozengeur en manenschijn. Totdat de crisis toesloeg. Er was ineens veel minder geld voor zoekmachine-optimalisatie en de concurrentie van nieuwe tekstschrijvers werd steeds groter. Ik moest ineens veel harder werken om opdrachten binnen te slepen en zag in dat dit niet het werk is dat ik voor de rest van mijn leven zou willen doen.

In 2010 raakte ik erg geïnteresseerd in het ondernemerschap, mede dankzij een boek dat ik las: The 4-Hour Workweek. Omdat ik al volgens de basisbeginsels van dit boek werkte, kreeg ik hiermee inspiratie voor een nieuwe website over werken vanuit het buitenland. Het bloggen voor deze site blijkt erg verslavend, ik doe er interessante nieuwe contacten mee op en ik verdiep er mijn kennis over internetmarketing mee. Ook heb ik nieuwe inkomstenbronnen aangeboord, onder anderen met mijn e-book.

Wat jij hiervan kan leren
Als jij niet tevreden in je huidige baan bent, meer vrijheid wilt en je creatieve ideeën de ruimte wilt geven, is voor jezelf beginnen misschien wel verstandig. Maar zorg dan wel dat het in iets is waar je veel passie voor voelt. In mijn geval was dat schrijven. Ik wist dat ik het kon en al op het juiste niveau zat, maar miste alleen nog de contacten en de reputatie.

Waar voel jij passie voor? Wat voelt goed? Waar liggen jouw talenten? Als je hierin voor jezelf begint, kun je alleen maar slagen. Hier is wel een sprong in het diepe voor nodig. Spaar daarom genoeg geld om een financieel vangnet te hebben en máák die sprong gewoon. Je kunt beter spijt hebben van dingen die je gedaan hebt dan van dingen die je nooit hebt durven doen.

Maak je ook niet teveel zorgen over de details. Ik ging me ná het scoren van mijn eerste opdracht pas bezighouden met het ontwerpen van een sjabloon voor mijn facturen, belastingzaken en VAR-verklaringen. Laat die dingen je absoluut niet tegenhouden: focus jezelf op je core business!

Op een gegeven moment is het genoeg en roep je: “ik begin maar voor mezelf!”

Meer dan eens hoor ik (startende) ondernemers zeggen: “en toen ben ik maar voor mezelf begonnen”. De redenen zijn vaak begrijpelijk, helaas zijn ze niet de juiste motivatie om een eigen bedrijf te beginnen. Voor jezelf beginnen… op eigen benen staan… je eigen broek (figuurlijk en soms ook letterlijk) omhoog houden vergt de juiste instelling én voorbereiding.

Natuurlijk vind jij dat je het beste product hebt of lever jij de beste dienst. De vraag is: “zien je klanten dat ook zo?” Als je voor jezelf wilt beginnen uit onvrede vanwege je huidige situatie is het het beste om even een stapje terug te nemen. Ga eens achterover zitten, met je benen op het bureau en bekijk eens hoe deze situatie is ontstaan. Wees eerlijk want je zult gaan merken dat je tegen precies dezelfde problemen gaat oplopen als je om die reden voor jezelf begint: die ene (vervelende) werkgever blijken er ineens tientallen geworden (al je klanten willen wat van je). Die collega waar het niet mee klikte wordt nu iemand waarmee je een samenwerkingsverband bent aangegaan en hoewel je met een eigen bedrijf razendsnel ontwikkelt is het misschien niet de ontwikkeling die je voor ogen had.

Is het dan niet leuk om je eigen bedrijf te starten? Jazeker wel! Enorm leuk! Het is persoonlijk een van de grootste uitdagingen in mijn leven en ook meteen een die het meest bevredigd. Ik heb nog nooit zo veel geleerd en ben nog nooit zo snel ontwikkeld. Ik spreek heel veel mensen met dezelfde passie en sta voor vraagstukken die ik in mijn leven als werknemer nooit had hoeven op te lossen. Ik ben niet alleen 100% verantwoordelijk voor de invulling van mijn leven, maar ook van het leven van mijn onderneming. Mijn werk stopt niet om 5 uur. Ik zie het niet eens als werk! (Geef me werk dat ik leuk vind en ik zal nooit meer werken). Ik kan mij niet verschuilen achter een loonsverhoging als er aan het einde van mijn inkomen een stukje maand over is. Ik ben bewust aan mijn eerste eigen onderneming begonnen. Eerst heb ik een jaar in de branche gewerkt waarin ik ondernemer zou worden (ik zou het bedrijf van mijn vader over gaan nemen), Daarna ben ik 5 jaar samen gaan werken met mijn vader. Pas na die 5 jaar heb ik de knoop doorgehakt: Ja, ik wil het bedrijf overnemen en ik wil dit gaan uitbouwen. Voordat dit zo was heb heb ik de voors en de tegens naast elkaar gezet. Ik heb meerdere modellen bekeken (en laten bekijken), ik heb vrienden, kennissen, maar ook vooral critici naar mijn plannen laten kijken en beoordelen. Ik heb een compagnon gezocht omdat dit in mijn model paste en zo het risico van ziekte kon scheiden. Ik heb een financieel plan gemaakt (hoe lang hou ik het vol zonder inkomen uit mijn bedrijf) en pas toen ik voor mijzelf overtuigd was dat ook de randvoorwaarden klopten heb ik snel de stap kunnen nemen. Sinds dit jaar ben ik weer een nieuwe onderneming aan het starten. In de laatste 2 jaar heb ik mij hierop voorbereid, hoewel dat op dat moment nog niet duidelijk was. De stappen die ik (onbewust) in de afgelopen 2 jaar nam hebben er niet voor kunnen zorgen dat er allerlei valkuilen en obstakels op de weg lagen. Die blijven er altijd. Ze hebben er wel voor gezorgd dat ik al het vertrouwen had, dat ook deze onderneming weer een succes gaat worden.

Een onderneming starten uit een ‘verkeerde’ motivatie kan best (financieel) succesvol zijn, maar zal je waarschijnlijk niet brengen waar je op gehoopt had. Kijk eerst eens goed naar de motivatie waarom je het doet. In veel gevallen zal je merken dat als je iets veranderd aan je huidige situatie er al veel meer mogelijkheden gaan ontstaan. Als je dan alsnog besluit om voor jezelf te beginnen is dat in ieder geval een veel positiever uitgangspunt waardoor jouw succes meteen makkelijker te realiseren is.

Wil je na alle overwegingen daarna alsnog starten als ondernemer? Wees welkom! Ik voorspel je nu al: je krijgt er een enorme ervaring bij! En zeg in de toekomst: “ik begin voor mezelf!” (en laat alsjeblieft de maar achterwege).

Met ondernemende groeten,
Jelle Bartels

www.jellebartels.nl

Hallo Stan, wat deed je voordat je de Vrije Werker bedacht?

Ik begon mijn carrière in de jaren 80 als manager, nadat ik Bedrijfskunde had gestudeerd en een MBA had behaald. Na een half jaar gewerkt te hebben voor een grote multinational in de consumenten electronica, werd het me snel duidelijk. Ondanks al mijn opleidingen, kon ik eigenlijk helemaal niets. Mijn taak was in feite om het budget op te maken. Er werd werk bedacht, het was zinloos, maar toch werd het belangrijk gevonden in het bedrijf.

Gelukkig kwam ik in die tijd ook in aanraking met geautomatiseerde systemen en kon me snel wegwijs maken in deze wereld. Ik nam ontslag en begon te werken in de automatisering. Uiteindelijk kwam ik bij een grote ICT dienstverlener terecht, waar ik vooral met kleine klanten werkte en dat beviel uitstekend. Ik kwam er achter dat ik juist met mensen wilde werken. Ik heb er met veel plezier gewerkt, maar toch op een gegeven moment ontslag genomen.

En waarom was dat?

Ik wilde altijd al voor mijzelf beginnen. De trigger om ontslag te nemen was dat ik het vervelend vind als andere mensen mij sturen in een bepaalde richting. Ik wil zelf die richting bepalen. Voor mij moet werk zo leuk zijn dat het elke dag plezier geeft. De motivatie moet niet komen omdat een ander zegt dat je het moet doen.

Daarnaast wilde ik vrijheid hebben. Ik wilde niet terecht komen in die fuik van het hebben van je hypotheek, je gezinnetje, je vakantie, je schulden en bezittingen en daar moet je het dan maar mee zien te doen. Op je 65e ben je dan pas weer vrij. Weet je, werk heeft een heel vervelende klank gekregen; je werkt van 9 tot 5… en daarna ben je pas vrij.

Hoe is dit zo gekomen eigenlijk?

Vroeger leefden we één met de natuur. We gingen jagen of groente verbouwen. Het was misschien niet allemaal even makkelijk maar de mensen waren wel vrij. We hadden niet het contrast tussen “nu ben ik aan het werk” en “nu ben ik vrij”.

Toen kwam de Industriële Revolutie. En op zich klonk dat heel aantrekkelijk. De machines namen een hoop werk uit handen, maar tegelijkertijd hadden de machines wel een nadeel. Ze moesten namelijk bediend worden door mensen, 24 uur per dag. De werknemers kregen ook huisvesting aangeboden vlakbij het werk, zodat ook de rest van de familie (vrouw en kinderen) mee konden draaien in de fabrieken.

Daarmee is de analogie van gevangenis ontstaan. Je hele leven werd in beslag genomen. Je mocht niet vluchten, je was eigendom geworden van de fabriek. In feite was het slavernij met een fooi er bij. En dat idee heeft zich genest in ons hoofd. We zijn nu zo’n 6 generaties verder en de arbeidsvoorwaarden zijn enorm verbeterd. Dankzij de vakbonden zijn de werktijden veranderd en daar is onze 9 tot 5 cultuur uit ontstaan. Het werk is aangenamer geworden, maar er is echter niets fundamenteels veranderd aan de vrijheid. Als het zondagavond is, begint het al te borrelen bij veel mensen. Morgen moeten ze weer naar het werk. Ook als mensen op vakantie zijn, begint het al te knagen een week voordat ze weer terug moeten.

Waarom doet men er niets aan?

Veel mensen zijn kuddedieren, ze lopen met iedereen mee. Toch hoor je heel vaak dat mensen graag voor zichzelf willen beginnen, maar niemand die het doet. Deze mensen zitten gevangen in een gouden kooi. Ze hebben altijd wel een reden paraat om geen ontslag te nemen. Ze hebben een hypotheek, status, kinderen. Uiteindelijk is het gewoon een keuze. Er zijn ook genoeg ondernemers met torenhoge hypotheek en veel kinderen. De risico’s zijn een stuk minder groot dan men denkt… als je maar loslaat van de nutteloze materiële behoeftes. Je besteedt nog geen 10% van je inkomen aan eten en drinken. Je kunt voor veel minder rondkomen dan je denkt.

Mensen zien helaas niet in wat je kan ervaren als je in vrijheid leeft. Je kunt dan je creatieve ei kwijt. Dat is zoiets fantastisch, maar als je altijd in de gevangenis hebt gezeten, weet je niet wat dat is. En dat houdt mensen vast in deze gouden gevangenis.

In hoeverre kunnen mensen gemotiveerd worden om die stap te maken?

De grote angst is de angst voor het onbekende. Echter, veel zekerheden zijn geen zekerheden. Wij zijn zo gewend aan zekerheden dat als er iets op ons pad komt, dan moeten we een oorzaak hebben. We kunnen het niet vatten dat er dingen gebeuren die we niet zelf in de hand hebben.

Ondernemers zijn gewend om met onzekerheden om te gaan. Ondernemers staan heel anders in het leven dan mensen die in loondienst zijn. Werknemers hebben het over zekerheden, het pensioen en hoe slecht het bij de baas geregeld is. Het gaat bijna nooit over hoe leuk het werk is. Als je praat met ondernemers, gaat het nooit over pensioen. Ondernemers zitten niet te wachten op bescherming van vakbonden of overheid. Het gaat bij hen veel meer over immateriële dingen. Mensen ondernemen omdat ze hun eigen ding willen doen. De meeste ondernemers / zzp-ers hebben het misschien qua financiën minder, maar ze weten wel waarom ze het doen! De binding met het eigen product of service is veel groter. Mensen in loondienst, zeker bij grote bedrijven, hebben geen idee waar hun salaris vandaan komt. Het salaris is niet gerelateerd aan de prestatie.

Hoe zie jij de toekomst?

Ik zie dat grote bedrijven op termijn gaan verdwijnen. Grote bedrijven worden steeds kleiner en ontslaan mensen, die ze vervolgens weer inhuren als zelfstandige professionals. Nieuwe bedrijven komen op de markt om deze steeds groter wordende groep van Vrije Werkers te faciliteren in acquisitie, netwerken en andere diensten.

Je ziet dit ook in de filmindustrie. Bij grote filmprojecten heb je een producer die zelfstandigen bij elkaar brengt gedurende de periode van productie. Na afloop gaat ieder weer zijn eigen weg. Dit gebeurt ook steeds meer in de bouw. Kijk eens naar Open Source software, hét voorbeeld van deze tijd om een technologisch hoogstand product te maken op vrijwilligersbasis. Waarom zou dat niet kunnen met een automobiel?

Heb je een boodschap voor de lezers van Neem Ontslag?

Er moeten meer mensen ontslag nemen! Maar waar haal je het lef vandaan om ontslag te nemen? Door op zoek te gaan naar je heilige vuurtje. Duik terug in jezelf en vind waar je passie ligt. De een heeft dat met het milieu, de ander met maatschappelijke zaken en de derde heeft iets creatiefs. Ontdek dat en als je dat hebt, dan neem je ontslag en ga je daar mee aan de slag. Het geld komt vanzelf, je gaat vanzelf een weg vinden om daar je brood mee te verdienen. Je komt vanzelf de juiste mensen tegen op je pad die je zullen helpen. Je moet er wel hard voor werken, maar juist omdat je het leuk vindt, voelt het niet als werk, het is net als vakantie!

Bedankt voor dit interview, Stan!

Stan organiseert o.a. ook workshops en Vrije Werkkringen waarin je creatief en overtuigend leert schrijven.

Hoe ontslag nemen kan leiden tot een verhuizing naar de andere kant van de aardbol.

Wonen in het buitenland stond al lang op mijn ‘dromenlijstje’. Ook mijn levenspartner zag het wel zitten en snakte net als ik naar meer natuur dan beton om zich heen. Hoewel randstaddrukte in de vorm van mensen, verkeers- en buurtgeluiden, files etc. meespeelde en het makkerlijker maakte om de knoop door te hakken, was de èchte reden een verlangen naar verandering, nieuwe dingen leren en grenzen verkennen (letterlijk en figuurlijk).

We wilden ons (weer) verbinden met (een wildere) natuur: oneindige uitzichten, variatie van landschappen, onbekende dieren, strakblauwe hemels en frisse lucht! Australië had ik jaren daarvoor in mijn hart gesloten tijdens verschillende vakanties dus de keuze van emigratieland was niet moeilijk.

Nou vraag je je misschien af, wat is de link met ‘Neem Ontslag?’. Mijn emigratie begon niet met ons vertrek op Schiphol maar met het vertrek bij een organisatie in Amsterdam waar ik al 16 jaar in loondienst was. Toen ik in 2004 mijn studie tot communicatie trainer/coach voltooide (in combinatie met een 4 daagse werkweek) besloot ik het jaar daarop ontslag te nemen om mijn eigen coachingspraktijk te beginnen. Een enorme stap na het gespreide werknemer’s bedje waar ik al die jaren was ingedoken. Het viel niet mee. Daar zat ik dan alleen achter mijn burootje, plannen te verzinnen om klanten te werven. Dat hield ik een half jaar vol en besloot een part-time baan te zoeken om mijn praktijk draaiende te houden en mezelf meer tijd te gunnen als zelfstandige. Ik vond een PR baan voor 20 uur om de hoek, uitstekend te combineren met mijn coachingspraktijk!

Toch kreeg ik ook daar na 3 jaar de kriebels en voelde dat ik Amsterdam en Nederland uit wilde. Dit verlangen kreeg emigratievormen en we begonnen het proces van visumaanvraag. Wat bleek: van mijn 20-jarige carrière stond alleen mijn laatste PR functie op de lijst van gewilde beroepen in de Australian Capital Territory (de staat waar de Australische hoofdstad Canberra is gevestigd)! Na 9 maanden formulieren invullen, documenten verzamelen, medische keuringen en Engelse taaltesten werd ons visum toegekend. Nu alleen nog ons huis verkopen. Het liep niet storm bij de huizenverkoop vanwege de Global Financial Crisis, tja je hebt maar één koper nodig natuurlijk. Na 7 weken was verkocht! Meant to be…. of niet soms?

Na afscheid van familie en vrienden vertrokken we op 6 maart 2010. Canberra was ons onbekend maar we waren blij verrast met deze ‘bush capital’ (350.000 inwoners) met veel rustige, groene wijken omringd door prachtige Nationale Natuurparken. We vonden na 2 weken een knus huurhuis met enorme tuin en na 5 maanden een baan.

Nu zijn we een jaar verder en terugkijkend zijn we blij met onze sprong en genieten we dagelijks van onze nieuwe (werk) omgeving en ‘outdoor’ levensstijl. Met allebei een part-time baan, plus mijn eigen energy healing praktijk (www.canberrahealing.com.au), zijn we volledig (career) content in een nieuwe continent!