De Tweede Kamer gaat vanmiddag flink in debat over het ontslagrecht. Het Ministerie van Sociale Zaken en de vakbonden zijn het namelijk niet eens over de wetgeving voor het vervangen van vaste medewerkers door flexwerkers.
Dit stuk komt uit het Financieele Dagblad:
Vakcentrale FNV zegt ten minste één klacht per dag te krijgen over werkgevers die vaste werknemers ontslaan en daarna personeel met een flexibel contract inhuren. Soms zijn het dezelfde vaste krachten die ontslag krijgen en even later via een uitzend- of zzp-constructie weer worden aangenomen. [..] Ook wordt vaste werknemers gevraagd flexwerkers in te werken, alvorens zij zelf de laan uit worden gestuurd.
Er is een trend waar te nemen. Er komen steeds meer ZZP-ers op de markt. Voor velen is de enorme drang naar vrijheid en eigen verantwoordelijkheid de trigger om als zelfstandige aan de slag te gaan.
Daarnaast wil ook het bedrijfsleven veel flexibeler om kunnen gaan met werkkrachten. De zekerheid van een vaste baan kan het bedrijfsleven allang niet meer bieden. Via omwegen zoals hierboven beschreven proberen bedrijven die flexibiliteit toch te realiseren.
We leven in een nieuwe tijd. Er is een groeiende behoefte aan vrijheid en flexibiliteit, zowel bij individuen als bij bedrijven. De huidige werkgever-werknemer relatie is niet meer van deze tijd. In plaats van deze huidige hierarchische organisatie structuur gaan we steeds meer naar een netwerk structuur. In dit netwerk bepaalt iedereen voor zichzelf met wie hij gelinked is, met wie en voor wie hij werkt.
In plaats van ons te richten op het ontslagrecht, vind ik het belangrijker dat ieder voor zich eens kijkt naar zijn of haar recht op ontslag… of in andere woorden… recht op een beter leven. Het begint bij jezelf.
Foto River Beach
Voeg toe aan Google
Waar zie jij de manier waarop we werken naar toe gaan?
Als je de “werkgevers” volgt dan is er geen recht meer over, ontslagrecht wordt dan het recht mensen aan te nemen en willekeurig weer te ontslaan. De Amerikaanse methode, erg flexibel, je kunt iemand a la minute ontslaan. Maar! dat heeft wel behoorlijk asociale gevolgen, zie de US. Eén van de meest asociale maatschappijen die er bestaan.
Mensen moeten zich organiseren aangezien ze relatief “klein” zijn, dus vakbonden. Probleem is dat de traditionele vakbonden vaak niet inzien wat er moet gebeuren. Daar naast zien de meeste mensen niet in dat ze zich moeten organiseren om een beetje “macht” te krijgen. Vandaar de lage organisatie graad van tegenwoordig.
Dat “Niet meer van deze tijd” kretologie vind ik zo’n flauwekul, dat is “werkgeverspraat”.
Laatst op de Radio: Een groot deel van de ZZP-ers is NIET vrijwillig ZZP ! Ze konden niet anders vanwege ontslag!
Beste @Erry
Bedankt voor je reacties.
“Niet meer van deze tijd” : dat zijn mijn eigen woorden en ik ben geen werkgever (verre van zelfs
!)
Ter verduidelijking: ten tijde van de industrialisatie was de scheve verhouding werkgever-werknemer het sterkst. De werkgever besliste in feite alles over de werknemer; het hele gezin moest meedraaien in de fabrieken, er werd bepaald waar je moest wonen en de baas was oppermachtig. Later kwamen er vakbonden en werd de 40-urige werkweek in het leven geroepen. Sinds die tijd zie je dat de werkgever-werknemer relatie steeds meer veranderd. En zeker de laatste jaren is dat in een stroomversnelling geraakt.
De vroegere sociale hierarchie maakt plaats voor een sociale netwerk structuur waarin een ieder zijn eigen weg vindt. Vroeger was je baas degene met de meeste wijsheid in de organisatie. Nu vergaart men wijsheid niet meer door omhoog te gaan in de organisatie, maar door gebruik te maken van het eigen netwerk en dat van anderen.
In plaats van het welzijn en geluk af te laten hangen van een werkgever of een vakbond, kiezen steeds meer mensen om ZELF te bepalen wat voor hen welzijn en geluk is. En dat is voor een groot deel samen te vatten in één woord: vrijheid.